Kumpulan Geguritan Bahasa Jawa Berbagai Tema

Posted on

Majalah Geguritan

“Geguritan iki mung pengen kandha”

Geguritan iki mung pengen kandha
ing njaba ana wong sambat ngaluara
sajake bubar dipulasara
swarane ora cetha

gremeng-gremeng ing petengan
cangkeme pecah
awak sakojur abang biru
apa kowe ora krungu?
coba lirihna omongan murti
apa karepe

geguritan iki mung awah kabar
ing njaba bathang bosok pirang-pirang
apa irungmu ora mambu?

thok! thok! thok!
sing teka aku kanca
lawangmu ngakna

“BABAD WEDHI PESISIR”

Sorene sore jingga
wengine wengi biru
kembang pandhan mesem marang mbulan
tangane ngawe-awe sajak kemayu
apa hiya iki dayane layang atimu
sing jare bakal ditulis kalane ijen
lan sendhang mung amping-ampingann jendhela
sing wengi iki isih panggah binuka?

biyen aku nate apal gojegmu
kepiye nalika bingung ndhedher sagegem guritan
ing lemah suwung pinggire taman
ora ketang mbalang liring sambi mungkur
nyamudana wingkis sakehing kekarepan
nutup kudhuping kekembangan

iki babad wedhi pasir
pinaes ganda aruming mawar
rarasing riris dhadha kumesar

“Aku keder”

Mbuh apa rasa kie
Mandeng langit ning sansaya adoh,
Putih resik kaya kapas
Kang bisa nggawe ati ayem

Namung, ora bisa ngilangake rasa niki
Srengenge kang endah,
Mlaku teng langit kang alon

Kaya aku sing lagi luruh ilmu
Kang kudu sabar, aja neka – neka
Alon – alon namung asal kelakon

Aja gampang nesu !
Semangat !!!
Kangge masa depan sing cerah,
Kang padang… Ben bisa gawe ati bungah wong tuwa.

“Werdining Katresnan”

Werdining katresnan punika
rerakit lumampahing mangsa kang ngukir lembaring dalu rina
kang sinerat dening astaNya.

Werdining katresnan punika;
reroncening trenyuh kabagyan,
kang medal saking panangis lan gumuyu,
trus rumesep ing telenging kalbu.

Werdining katresnan punika;
angaksami tumrap sadaya kalepatan,
nampi samukawis klentu pakarti tuwin sisiping pitembung.

Werdining katresnan punika;
sabar sareh ugi nampi samukawis panandhang
lamun pedhut pacoban hanelahi, katresnan kinarya pepadhang.

Werdining katresnan punika;
rak ugi sami pitados lan manungkung jroning pangajeng-ajeng;
awit katresnan salaminipun langgeng.

Werdining katresnan punika;
peparingan Gusti Allah
katresnan kang mekar ing telenging manah,
konjuka ing Ngarsa Pepadhanipun…

“DALAN OMBAK”

Wus dakjaluk marang sliramu, tatkalane wektu isih watu
lan dalan kaya ombak segara, nanging penjalukku
kaya prenjak kang katombak swiwine, ilang unine
kaya lemah cengkar kang tawar, ilang sangar

sliramu uga isih lumaku ing gisik kang wus dadi ambalan
ngambali ati ing pangilon, ngambali pitakon
lan penjalukku, kanthi unthuk-unthuk kang sirna
tatkalane surya mencorong, pratanda dina wus rina

“SEDYAKU”

Wis, Jeng…
Aku sumeleh
nyelehake pangarep-arepku
marang katresnan lan kawigatenmu sing semu
yen nyatane amung semene
cunthele lelakonku…

Pepenginku tansah sumandhing
lan nresnani sliramu
kudu dakprunggel
sing luwih wigati, Jeng
donga lan pengestumu wae
tansah mili kanggo aku

Wis, Jeng
aku pamit
becik njembarake pikir
nggayuh kabegjan
mring ati lan katresnan satuhu
tan ora binagi ing liyan
sempurna ing guritan siji…

“BABAD WEDHI PESISIR”

Sorene sore jingga
wengine wengi biru
kembang pandhan mesem marang mbulan
tangane ngawe-awe sajak kemayu
apa hiya iki dayane layang atimu
sing jare bakal ditulis kalane ijen
lan sendhang mung amping-ampingann jendhela
sing wengi iki isih panggah binuka?

biyen aku nate apal gojegmu
kepiye nalika bingung ndhedher sagegem guritan
ing lemah suwung pinggire taman
ora ketang mbalang liring sambi mungkur
nyamudana wingkis sakehing kekarepan
nutup kudhuping kekembangan

iki babad wedhi pasir
pinaes ganda aruming mawar
rarasing riris dhadha kumesar

“CRITA SAKA MANCA”

ing papan sarwa salju, aku
ngangen-angen lawang gubug binuka
ana bedhiyang lan lincak

nanging wis kebacut dadi salju
guritan apadene kekarepan
nglinthing bareng tumiyupe angin
nunjem-nunjem dom periih
sadawane wengi

kangmangka ing ngisor salju pinendhem candhi
sing durung kober kababar unine prasasti

“TUNTUTAN”

Aku keder…
Mbuh apa rasa kie
Mandeng langit ning sansaya adoh,
Putih resik kaya kapas
Kang bisa nggawe ati ayem
Namung, ora bisa ngilangake rasa niki
Srengenge kang endah,
Mlaku teng langit kang alon
Kaya aku sing lagi luruh ilmu
Kang kudu sabar, aja neka – neka
Alon – alon namung asal kelakon
Aja gampang nesu !
Semangat !!!
Kangge masa depan sing cerah,
Kang padang… Ben bisa gawe ati bungah wong tuwa.

“Peteng Ing Wengi”

Sumribit angin ngelus langit sore
Manuk sriti bali ing pucuking cemara
Nganti tekaning wengi sing nyenyet
Gawang-gawang katon pasuryanmu
Gawe tambah kekesing angin sore
Tumlawung rasa kang ngulandara
Wengi bakal tumeka maneh
Bareng karo wewayanganmu
Kang bakal ngebaki impen petenging wengi
Lumaku turut petenging lurung
Bakal gawang-gawang campur mega-mega
Apa kudu tak buwang bareng karo lumingsiring wengi ?

“Wayah Esuk Pedut Angendanu”

rong puluh tahun kepungkur aku lan sliramu nate mlaku ana dalan kene
saklawase ora nate ketemu
saliramu lan saliraku wus beda ora kaya biyen nalika isih tak kanthi
gandaning wengi mau isih sumrebak ngebaki pedut wayah esuk
wus aja mbok tangisi lakon kang wus kapungkur
wus pirang wayah ketiga tak lakoni nganti rambut warna ireng lan putih
ing dalan iki rong puluh tahun kepungkur
ana cerita rinajut endah
dik, kala kala sliramu isih dadi impenku
pirsanana ana nduwur kae
ana teja manther ing sela-selaning gegodongan
lan lintang panjer wengi sing isih kari sakmenir gedhene
saiki aku lan sliramu linambaran rasa kangen
simpenen kangenmu ana impen

“Nalika Sepi”

pasuryanmu sing bening
tumiba ing banyu mili turut pletheking surya
saya suwe tansaya adoh
ninggalake sepi
tan ana sabawa gumrisiking alang alang
aku mung bisa nyawang
pasuryanmu sing kagawa banyu mili turut kali
nganti datan katon kasaput pedut

“Ron Garing”

Wengi sansaya atis
nalika aku sesingidan ing sajroning swara gamelan
kang digawa dening angin
prasasat tan kendhat
anggonku kulak warta adol prungu
ananging isih mamring
aku wis pingin cecaketan
obormu kang makantar-kantar
madhangi jangkah lan jagatku
ana ngendi papanmu
lelana tapa brata
tanpa pawarta tanpa swara
aku kadya ron garing
kumleyang kabur kanginan
ing jagat peteng lelimengan
krasa luwih abot
anggonku ngadhepi dina-dina ing ngarep
mlakuku ora mantep
kagubet ribet lan ruwet
adoh saka cahyamu
pedhut ing sakindering pandulu
panjenengan
guruku, sihku, oborku
kancanana sukmaku sinau bab katresnan sajroning ati.

“Wayah Sore”

Srengenge wes ngulon
Ora ono mendung
Minangka tandane udan
Koyo sing wingi-wingi

Wektu iku
Aku mlaku-mlaku karo kancaku
Lan weroh bocah-bocah pada seneng
Pada guyon karo playon

Kahanan sore iki pancen nyenengake
Ora ono udan, ora ono angin
Langit sumilak resik
Arjuna lan Bromo katon asline

“Pepadang Bakal Tumeka”

angrantu sinambi jumangkah ing dalan kang peteng kebak sandungan
mecaki lurung lurung kang dawa satengahing ara-ara samun
bumi kang kapidak kebak sinengker
anggawa ganda bacin
manuk manuk dhandhang kekitrang wayah sore
peteng kang gemuleng ing angganing manungsa
wus sinerat ana ing kitab duk ing uni
pepadang bakal tumeka anggawa kabar bebungah
kanggo kita sami jalma manungsa
kang bakal amadhangi lurung-lurung, dalan-dalan lan ara-ara samun
amadhangi sakendhenging jagat raya
mara gage kita sami tumenga ing angkasa
mangayubagya rawuhipun sang pepadhang
kanthi mesu raga nutup babahan nawa sanga
mangestu nampi pepadhang

Gravatar Image
Dimulai dari nol, tidak tahu apa-apa dan tidak memiliki apa-apa. Terus mencoba maju untuk menjadi orang yang bisa bermanfaat dan berguna untuk yang lainnya. Tidak ada yang tidak mungkin, karena itu saya akan tetap mencoba.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.